فلسفه امید

امید مفهومی نیست که بتوان به آسانی تعریفش کرد؛ نه آرزوست، نه اراده و نه رؤیا . اسوندسن می‌گوید هم بدبینی لجوجانه می‌تواند منجر به ناامیدی شود و هم خوش‌بینی بیش‌ازحد خالی از امید است؛ چراکه بدبینی و خوش‌بینی افراطی وقتی به یقین بدل می‌شوند، دیگر آینده‌ای برای امیدوار بودن باقی نمی‌گذارند و در آنجا که همه‌چیز از پیش معلوم است، جایی برای امید نیست. امید در شکافی میان ندانستن و خواستن، تنها در قلمروی امکان‌ زاده می‌شود. امید در تمام جنبه‌های زندگی انسان دخالت دارد و مانند اکسیژن در اطراف ماست؛ به همین دلیل است که زیاد به آن فکر نمی‌کنیم اما آشکارا کارکردی آرامش‌بخش دارد؛ زیرا به ما اجازه می‌دهد روی چیزی تمرکز کنیم که از موقعیتی که اینجا و اکنون در آن هستیم، فراتر برویم.